De Zoutbed-serie doordringt de taal van tekenen, schilderen en zelfs beeldhouwen. De constructie maakt uitsluitend gebruik van organische materialen zoals metaal, zout en water, en de reacties die daaruit voortvloeien. De interactie van de werken met de omgeving creëert hierdoor levende werken, in voortdurende picturale en materiële verandering.

Het ononderbroken transformatieproces van de werken verwijst naar de voortdurende transformatie van het zelf en de psychologische aspecten daarvan, meer specifiek, angst en het overwinnen daarvan, wat door moed kan plaatsvinden.

De biologische reactie van het lichaam op angst is vaak verlamming en stress, wat de adrenalineproductie verhoogt en de apocriene klieren stimuleert, waardoor zweet wordt geproduceerd. Gegijzeld door angst, wordt het verlamde lichaam in het kunstwerk weergegeven door de aanvankelijk harde plaat metaal of zout, die wordt bewerkt met zout, waardoor lagen ontstaan die expressieve patronen en vlekken onthullen. De staat van verlamming wordt ook weergegeven door het bed, een intiem meubelstuk dat een toestand van verslagenheid symboliseert.