Een roestige stoel, zonder zitting of rugleuning, wijst het lichaam af en transformeert het zitten tot een metafoor. Hoe hard je ook probeert hem te verstellen, het ongemak blijft. Het werk weerspiegelt situaties waarin we, zelfs met pijn, uit angst of gewoonte blijven hangen. Het spreekt van de moed om het ongemak te benoemen als het begin van verandering – en van de urgentie om ruimtes te creëren waar het lichaam en het woord eindelijk kunnen rusten.