Het werk refereert zich naar een oud Braziliaans gezegde: “Om iemand echt te leren kennen, moet je samen een kilo zout eten.” Deze uitdrukking verwijst direct naar de tijd die nodig is om intieme relaties op te bouwen en om de eigen waarneming te verfijnen. Het werk bestaat uit een reeks miniatuurhouten bedden, opgesteld op een hoop van één kilo zout en een weegschaal.

De verfijning van het ‘zijn’, via het verwerken van emoties en geleefde ervaringen, vormt een belangrijk onderzoeksaspect binnen haar praktijk. Het zout wordt metaforisch ingezet: tijdens het proces worden de sculpturen ondergedompeld in een zoutoplossing, waarna het zout geleidelijk in het materiaal trekt en zich natuurlijk op het oppervlak kristalliseert.

Zo verandert het werk in de loop van de tijd, in wisselwerking met de atmosfeer en de klimatologische omstandigheden.